Zelf ben ik altijd al een spelletjesmens geweest. 
Cptss kwam aan denderen en ik had geen ruimte voor lichtheid, geen energie om ‘even iets luchtigs’ te doen.
Maar juist in die zwaarte ontdekte ik hoe belangrijk het is om soms te kunnen spelen. Ongeacht of het nu moeilijk of makkelijk is.  
Ik heb gepoogd een onderverdeling te maken in Jeugd, Jongeren en Volwassenen. Dat wil niet zeggen dat het dan ook zo is. Als je bijvoorbeeld 40 jaar bent en je wil een spel spelen wat bedoeld is voor de jeugd, speel het gerust.
Deze pagina is geen therapie.
Maar misschien, heel misschien, vind je hier iets dat je laat prutsen, lachen, voelen.