Als een vriend(in) trauma draagt

Vriendschap vraagt niet om perfecte woorden. Het vraagt om aanwezig blijven.

Je hebt een vriend of vriendin die worstelt met trauma, PTSS of CPTSS. Misschien weet je dat al een tijdje. Misschien heb je het pas onlangs begrepen. En nu vraag je je af: hoe ben ik er voor iemand op een manier die ook echt helpt?

Dat je die vraag stelt, zegt al veel. Veel mensen haken af. Jij niet. 

Wat je misschien meemaakt als vriend

• Je vriend trekt zich terug, annuleert afspraken of reageert niet op berichten.
• Je weet nooit goed wat je moet zeggen, bang om iets verkeerd te doen.
• Soms voel je je buitengesloten, ook al weet je dat het niet persoonlijk bedoeld is.
• Je mist de vriend die hij of zij was en voelt je schuldig om dat gevoel.
• Je vraagt je af of je genoeg doet, of juist te veel.

Dit is normaal.

Vriendschap met iemand die in overlevingsmodus leeft, kan eenzaam voelen, ook voor de vriend. Je doet niets verkeerd door deze gevoelens te hebben.

Wat echt helpt

Minder dan je denkt gaat over de juiste woorden. Meer dan je denkt gaat over de juiste houding.

• Blijf contact houden, ook als er geen reactie komt. Een kort berichtje zonder verwachting doet meer dan je weet.
• Vraag niet 'hoe gaat het?' maar 'ik denk aan je'. Dat is makkelijker te ontvangen.
• Bied concreet aan: niet 'zeg het maar als ik iets kan doen', maar 'ik ga zaterdag boodschappen doen, zal ik iets voor je meenemen?'
• Accepteer dat je vriend soms niet beschikbaar is, zonder het persoonlijk te nemen.
• Zeg niet: 'het komt wel goed' of 'je bent zo sterk'. Zeg: 'ik ben er'.
• Lees over trauma.

Je eigen grenzen bewaken

Vriendschap is geen zorgrelatie. Jij bent geen therapeut, en dat hoef je ook niet te zijn. Er is een verschil tussen aanwezig zijn en jezelf volledig opofferen.

Als jij merkt dat de vriendschap alleen nog maar draait om de problemen van de ander en jij jezelf verliest is het oké om daar iets van te zeggen. Vriendschappen overleven eerlijkheid beter dan uitputting.