Er zijn momenten waarop ik achter mijn computer zit en verwacht dat de woorden vanzelf komen.
Ik heb zoveel te vertellen.
Over trauma.
Over herstel.
Over mensen die vechten tegen dingen die niemand aan de buitenkant ziet.
Over de kracht die mensen soms vinden op plekken waar ze dachten alleen maar pijn te vinden.
Schrijven is voor mij nooit alleen schrijven geweest.
Het is ordenen.
Het is begrijpen.
Het is verbinden.
Maar soms gebeurt er iets vreemds:
Dan zit ik klaar, het scherm voor mij is leeg en mijn hoofd ook.
Niet letterlijk natuurlijk. Want ergens weet ik dat er duizenden gedachten rondzweven. Er zijn herinneringen, ervaringen, kennis en gevoelens genoeg. Maar het voelt alsof ik er niet bij kan.
Alsof mijn eigen brein een deur heeft gesloten.
Ik zoek naar een beginzin, maar mijn gedachten glippen weg voordat ik ze kan pakken.
Ik zoek naar woorden, maar ze lijken ergens achter glas te zitten.
Het is alsof mijn eigen bibliotheek nog bestaat, maar het licht is uit.
Een zwart gat in mijn hoofd.
Dat gevoel is moeilijk uit te leggen aan mensen die dit niet kennen.
Want van buitenaf lijkt er niets aan de hand.
Je praat.
Je functioneert.
Je maakt plannen.
Je doet wat er van je gevraagd wordt.
Maar ondertussen kan er vanbinnen een heel ander proces bezig zijn.
Een proces waarin je brein voortdurend bezig is met veiligheid, herinneringen, spanning en het verwerken van wat ooit te veel was.
CPTSS zit niet alleen in herinneringen.
Het zit soms ook in het hier en nu.
In vermoeidheid.
In alertheid.
In momenten waarop je concentratie ineens verdwijnt.
En ja, soms ook in een hoofd dat lijkt te zeggen: “Vandaag even niet.”
Dat kan frustrerend zijn.
Want je weet wat je wilt.
Je voelt wat je wilt zeggen.
Je hebt de ervaring.
Maar de verbinding lijkt tijdelijk verdwenen.
Vroeger zou ik daar misschien tegen vechten.
Ik zou mezelf afvragen waarom ik niet gewoon door kon gaan.
Waarom anderen soms iets kunnen oppakken terwijl ik vastloop.
Maar ik heb geleerd dat mijn brein niet mijn tegenstander is.
Mijn brein heeft ooit geleerd om mij te beschermen.
Soms doet het dat nog steeds op manieren die lastig zijn.
Het probeert te voorkomen dat alles tegelijk binnenkomt.
Het probeert overzicht te houden.
Het probeert mij overeind te houden.
En misschien zit daar ook een belangrijke les in.
Herstel betekent niet dat alles altijd weer wordt zoals vroeger.
Herstel betekent soms ook leren begrijpen waarom bepaalde dingen gebeuren.
Leren luisteren naar signalen.
Leren accepteren dat een dag waarop woorden niet komen, niet betekent dat er niets in je zit.
Want vanmorgen dacht ik dat mijn hoofd leeg was.
Maar achteraf bleek het tegenovergestelde waar.
De leegte zelf vertelde een verhaal.
Het verhaal dat trauma niet alleen zichtbaar is in grote momenten.
Niet alleen in paniek, angst of herinneringen.
Maar ook in de stille momenten.
In dat ene lege scherm, in die ene gedachte die niet wil komen, in dat gevoel dat je even niet bij jezelf kunt komen.
Mijn brein is niet leeg, het draagt een verhaal.
Soms moet het alleen even zoeken naar de juiste bladzijde.
Reactie plaatsen
Reacties