De boodschap: “Gebruik tussen 4 en 9 geen of minder stroom.”
Op papier is het neutraal.
In de onderlaag zit iets heel anders.
Het zegt niet: “We hebben een probleem, laten we het samen dragen.”
Het zegt wél:
“Jij moet het anders doen. Jij bent nu het probleem.”
En laat dat nou precies de taal zijn die bij CPTSS oude zenuwbanen wakker trekt.
In CPTSS klinkt dit als:
“Je doet het weer verkeerd.”
“Je bent lastig op het moment dat je gewoon leeft.”
“Pas je aan, ook als dat eigenlijk niet kan.”
“Jij moet rekening houden met iets wat groter is dan jij, en jouw grenzen tellen even niet.”
En vooral deze:
“Het is jouw verantwoordelijkheid, maar je hebt geen echte keuze.”
Werken = bestaan = schuld
Voor veel werkenden betekent 4–9 uur:
> thuiskomen
> eten maken
> wassen
> opladen
> tot rust proberen te komen
Dus wat zegt de boodschap impliciet?
“Fijn dat je werkt.
Maar hinderlijk dat je bestaat op het moment dat wij dat onhandig vinden.”
Dat is morele correctie vermomd als advies.
> Geen verbod, maar wel schaamte.
> Geen straf, maar wel schuld.
Precies de voedingsbodem van CPTSS.
Mensen met CPTSS zijn vaak:
> hyperverantwoordelijk
> overaangepast
> voortdurend bezig niemand tot last te zijn
> gewend om eigen behoeften uit te stellen “voor het grotere geheel”
Zo’n boodschap wordt dan niet gehoord als:
“Doe wat je kunt.”
Maar als:
“Als je dit niet lukt, faal je.”
Het zenuwstelsel denkt niet in beleidscontext.
Dat denkt in veilig of onveilig.
Het probleem is niet energiebesparing, maar probleem is wie de last draagt.
Als je structurele problemen individueel maakt, zeg je feitelijk:
“Red je er maar uit.”
En dat is precies wat veel mensen met CPTSS hun hele leven al te horen kregen.
Rauw gezegd zegt dit spotje tegen werkenden:
“Gebruik minder ruimte, minder energie, minder jezelf.”
Tegen mensen met CPTSS zegt het:
“Je bestaansrecht is conditioneel.”
De kern van deze idioterie?
De overheid zegt:
“Gebruik tussen 4 en 9 minder stroom.”
Terwijl in diezelfde uren:
> ministeries volledig draaien
> gemeentehuizen vol verlicht zijn
> kantoren, servers, vergaderzalen, liften, klimaatinstallaties maximaal aan staan
> infrastructuur op volle belasting draait
De grootste verbruikers staan gewoon aan!
Maar de morele boodschap gaat niet dáárheen.
Die gaat naar de individuele burger aan de keukentafel.
Dit is geen energievraagstuk meer, dit is machtscommunicatie.
Ofwel: “Wij mogen draaien, jij moet dimmen.”
Wie macht heeft en niets inlevert, maar wél wijst naar beneden, vraagt geen solidariteit maar gehoorzaamheid.
En wie gehoorzaamheid verpakt als vriendelijk advies, weet dondersgoed wat hij doet.
Voor mensen met CPTSS voelt dit niet als beleid, maar als een oude boodschap in een nieuw jasje:
pas je aan, val niet op, wees niet lastig.
Wat een zooitje.
Reactie plaatsen
Reacties