Met zo’n lijf dat ruimte inneemt nog vóór hij beweegt, speelgoed en kauwbotten die minstens XXXL moeten zijn om überhaupt serieus genomen te worden.
Als speelbal een skippybal omdat alles wat kleiner is geen kans maakt.
Vandaag was ik getuige van zijn kracht, niet in spel zoals je dat romantisch kunt noemen, maar in rauwe werkelijkheid.
In luttele seconden zag ik hoe die skippybal werd geëxecuteerd, niet uit woede, niet uit kwaadheid, maar uit pure ongefilterde energie, een explosie van vermogen zonder rem, zonder aarzeling, zonder pauze. Terwijl het rubber scheurde en de lucht ontsnapte voelde het alsof ik live zag hoe CPTSS werkt.
Want wat ik daar zag was geen slechtheid en geen intentie om te vernietigen, maar kracht zonder bedding. Een systeem dat ineens overschakelt van nul naar alles, waarbij wat er tegenover staat simpelweg niet gebouwd is voor die intensiteit. Net zoals zoveel situaties, gesprekken, relaties en verwachtingen niet gebouwd zijn voor wat CPTSS in één klap kan loslaten.
Dan lijkt het van buitenaf buitensporig, overdreven, onbegrijpelijk, terwijl het van binnenuit voelt als onvermijdelijk, als dit moest, dit kon niet anders, dit was overleven.
De skippybal was niet zwak, hij was alleen niet gemaakt voor deze kracht. Net zoals mensen met CPTSS niet zwak zijn, maar vaak leven met een innerlijk vermogen dat ooit nodig was om te overleven en nooit heeft geleerd om langzaam te doseren, om te spelen zonder te vernietigen, om spanning te ontladen zonder dat er iets kapot gaat, en daarna ligt er iets stuk, soms zichtbaar, soms stil, soms een bal, soms een relatie, soms iets in jezelf dat je niet zomaar weer oppompt.
Misschien raakte het me daarom zo diep, omdat ik niet alleen geweld zag maar ook het tragische ervan: de schoonheid van kracht die geen veilige ruimte heeft gekregen, geen grenzen die dragen, geen omgeving die zegt hier mag je zijn zonder alles te hoeven geven.
Mijn hond is magnifiek, dat weet ik, net zo magnifiek als de mensen die leven met CPTSS, maar zonder bedding wordt kracht destructie, zelfs wanneer hij uit spel ontstaat. Vandaag zag ik dat niet in theorie, niet in een boek of een behandelkamer, maar live, rauw en onontkoombaar, en dat blijft hangen.
Reactie plaatsen
Reacties